And­stæðar til­finn­ingar geta verið lif­andi í okkur á sama tíma, báðar í einu. Ein til­finn­ing úti­lokar ekki aðra. Til­finn­inga­lífið er marg­slungið, til dæmis getum við verið afbrýð­isöm út í ein­hvern og sam­glaðst við­kom­andi sam­tímis. Getum hlakkað til og kviðið fyrir á sama tíma, verið fegin og svekkt yfir sama hlutnum.

Minn sárs­auki, van­máttur og tog­streita er raun­veru­leg og það er nauð­syn­legt fyrir mig að við­ur­kenna það sem ég upp­lifi. Það er ríkj­andi til­hneig­ing að afneita sinni upp­lifun því ein­hverjir aðrir hafa það verra. Þetta við­kvæði að mega ekki kvarta því ég hef allt sem ég þarf, eða á að þurfa.

Akkúrat núna er allt í stakasta lagi. Þegar ég anda djúpt nokkrum sinnum og leyfi mér að finna aðeins það sem er raun­veru­legt í þessu augna­bliki finn ég frið og þannig hef ég lært að brosa.

Ég hef lært að brosa í gegnum þján­ing­arnar og ég hef lært að brosa þegar ég hef beðið ósigur. Ég hef lært að brosa á óvissu­tímum og ég hef lært að líta á björtu hlið­arnar. Him­inn­inn er kannski þung­bú­inn á þessu augna­bliki, en fyrr eða síðar mun sólin skína og allir skuggar verða á bak og burt. Lífið hefur ekki alltaf farið um mig mjúkum höndum en ég hef reddað mér. Ég hef stundum náð að upp­lifa algjört ótta­leysi, en það sem hefur skipt mig mestu máli er að ég hef fundið hvernig er að vera ham­ingju­söm, þó svo að allt hafi unnið gegn því.

Ég hef lært að brosa jafn­vel þó svo að ég hafi gert mis­tök. Ég hef lært að brosa þegar ég hélt að ég myndi ekki kom­ast í gegnum hindr­an­irnar á veg­inum. Og ég hef lært að brosa  and­spænis höfnun. Ég hef áttað mig á því, að þegar ég brosi virð­ist allt auð­veld­ara. Brosið hefur breytt mínum heimi, en þó ekki heim­inum sjálfum. Og ég veit að lífið er ein­ungis einu brosi frá því að vera gott.

Ég hef lært að treysta. Ég hef lært að standa á eigin fótum og ég hef lært að ég er sterk­ari en ég hélt. Ég er ekki lengur hrædd við nótt­ina því myrkrið er ekki til, það er aðeins minna ljós. Það sem breytti öllu var þegar ég átt­aði mig á því að lífið verður betra ef ég beini athygl­inni meira að því jákvæða. Þá get ég breytt verstu aðstæð­unum.

Ég brosi, ekki vegna þess að ég sé laus við allt mót­læti, heldur vegna þess að ég hef lært að breyta hug­ar­fari mínu og því hvernig ég skil­greini líf mitt. Það er meira rými fyrir bjart­sýni og raun­sæi. Ég brosi og brosi því það gerir mig yngri og skemmti­legri. Ég brosi, ekki vegna þess að ég vilji fela sárs­auk­ann, heldur vegna þess að ég skil að lífið væri ekki gott ef ég ein­blíndi enda­laust á nei­kvæðu hlið­arnar. Lífið er eins og boga­dreg­inn speg­ill. Ef þú beinir athygl­inni ein­ungis að miðj­unni er myndin skýr, en ef þú horfir bara á brún­irnar á kúlu­laga spegl­inum verður skynj­unin ójöfn.

Bros er ekki bara til­finn­ing, heldur skynjun, raf­seg­ul­svið og lífs­afl.

Ég læri það skref fyrir skref, and­ar­drátt fyrir and­ar­drátt.