Þessi grein er brot úr við­tali Svövu Jóns­dóttur við séra Jónu Hrönn Bolla­dóttur. Viðtalið má í heild sinni lesa hér. 

Jóna Hrönn Bolla­dóttir fædd­ist í Hrísey 21. júlí árið 1964 og er dóttir hjón­anna Bolla Þóris Gúst­avs­sonar, fyrrum vígslu­bisk­ups að Hólum í Hjalta­dal, og Matt­hildar Jóns­dóttur hár­greiðslu­meist­ara og hús­móður. Jóna Hrönn er ein af sex systk­inum og þegar hún var tveggja ára flutti fjöl­skyldan að Laufási við Eyja­fjörð.

„Ég get aldrei full­þakkað að hafa fengið að alast upp á slíkum stað sem ilm­aði af feg­urð og sögu. Það er magnað að fá að alast upp í íslenskri sveit, vera í tengslum við nátt­úr­una, sinna dýr­unum og taka þátt í því að hjálp­ast að. Upp­vöxtur minn mót­að­ist meðal ann­ars af því að sitja á kart­öflu­vél­inni á vorin og standa á henni á haustin þegar upp­skeran kom því að pabbi rækt­aði kart­öflur í því skyni að auka tekj­urnar því að prests­launin voru lág og börnin mörg. Ég lyfti ekki lóðum á ung­lings­árum en ég lyfti ótöldum pokum af vöru­bíl­spöllum og var alveg naut­sterk. Það má segja um heim­il­is­lífið í Laufási að við vorum öll að vasast í þeim verk­efnum sem komu upp. Ég fylgdi meðal ann­ars pabba tölu­vert í hans starfi, lék á gítar í sunnu­daga­skól­anum og fór með honum á snjó­þungum vetrum til messu svo hann hefði ein­hvern til að ýta bílnum ef hann fest­ist í snjó. Þannig sner­ist æska mín nokkuð jafnt um kart­öflur og helgi­hald.“

Jóna Hrönn rifjar upp hvernig trúin hafi orðið eðli­legur hluti af dag­legu lífi. Laufás er kirkju­staður og hún hafði þann starfa að sýna kirkj­una og þrífa hana ásamt móður sinni. Messu­kaffi og erfi­drykkjur voru líka haldnar heima í stofu.

„Hvern messu­dag í Lauf­áss­kirkju útbjó mamma veislu fyrir alla sveit­ina. Þar voru mar­egns- og marsip­antertur sem mamma hafði bakað og pabbi hafði skreytt af því hann var svo flinkur í hönd­unum. Svo bak­aði hún alltaf ger­bollur og bar fram með blá­berja- og rabar­bara­sultu sem hún hafði búið til og alltaf voru fyrir hendi í búr­inu.

Það var ekki alltaf auð­velt að vera dóttir prests­ins af því að hann hafði svo mikla sér­stöðu í sveit­inni og hlut­verk hans var ólíkt mörgum öðrum. Stundum var manni strítt á því að eiga pabba sem ynni ekki neitt en væri alltaf í spari­föt­unum.

Í barna­skóla las maður bláu og bleiku bók­ina í krist­in­fræði og ég drakk í mig bibl­íu­sög­unar og fékk alltaf hæstu ein­kunn þar. Það er svo skrýtið að Jesús hefur verið órjúf­an­legur hluti af lífi mínu alla tíð og boð­skapur hans hefur fylgt mér frá unga­aldri.

Ég á sterka minn­ingu af því að það dó lít­ill drengur og það hafði mikil áhrif á okkur systk­inin og ég man eftir mér fara aftur og aftur til að standa við litla gröf í kirkju­garð­inum sem klædd hafði verið svo fal­lega með greni. Ég man hvað ég fann mikið til. Það hafði mikil áhrif á mig að sjá for­eldra mína vera að hjálpa fólk­inu í þessum aðstæðum. Pabbi að semja ræðu og tala til fólks­ins og mamma að und­ir­búa mót­tök­una og senda okkur í alls kyns verk­efni. Ég veit að svona stundir, sem voru ekki fáar, höfðu djúp­stæð áhrif á okkur öll börnin á heim­il­inu. Svo var maður með í kaff­inu eftir athöfn að hjálpa til. Maður skynj­aði sorg­ar­þung­ann og fann gildi þess að standa saman og hlúa að. Gildi sál­gæsl­unnar tók sér ból­stað í manni. Ég held að svona stundir séu ástæðan fyrir því að helm­ing­ur­inn af þessum systk­ina­hópi fór í prest­skap.“