Íris Ellen­berger er þekkt sem bæði bar­áttu­kona og fræði­kona, sem er jákvætt því það er ekk­ert verra en þegar ófróðir taka slag­inn. Íris er fædd og upp­alin á Íslandi, en faðir hennar og ætt­ar­nafnið eiga rætur sínar að rekja til Sviss sem rómað er fyrir horn­rétt fólk og ofur­skipu­lagt, en þaðan kemur líka Raclette sem er svo­lítið mót­sagna­kennt, því þar er ein­falt grunn­stef og svo er fólk bara hvatt til að gera til­raunir og gleyma öllum upp­skriftum. 

Það er við hæfi að Íris hvetji okkur til að gera til­raunir í eld­hús­inu, enda hefur hún alla tíð barist fyrir því að ein­stak­lingar fái að finna sína eigin leið að ham­ingj­unni.

Íris Ellen­berger

„Fyrir Raclette þarf í grunn­inn bara þrennt: Ost, kart­öflur og Raclette-grill. Allt annað, græn­meti eða kjöt, velur fólk eftir smekk og áhuga. Þegar ég var barn þá suðum við ein­fald­lega kart­öflur, steiktum skinku ofan á grill­inu og bræddum ost í skúff­unum, helltum ost­inum svo yfir kart­öfl­urnar og skink­una og borð­uðum með bestu lyst. Í dag nota ég fjöl­breytt­ara hrá­efni; sveppi, kúr­bít, eggaldin og lauk, stundum papriku eða bara hvað sem mér dettur í hug. Það er hægt að finna sér­stakan Raclette-ost í flestum sæl­kera­búðum lands­ins, en ég nota oft­ast venju­legan íslenskan Ísbúa sem hefur jafn­vel brætt hjörtu og bragð­lauka minna sviss­nesku ætt­ingja. 

Í lok mál­tíð­ar­innar erum við Íslend­ing­arnir í fjöl­skyld­unni vön að brytja ban­ana niður í skúff­urnar, setja ost yfir og láta þetta malla á grill­inu. Alveg rosa­lega eitís sam­setn­ing, en þessa hefð fengum við að láni frá íslenskri vin­konu okkar sem hefur borðað Raclette með fjöl­skyldu sinni frá því að hún var barn. 

Raclette var nefni­lega í tísku á níunda ára­tugnum, svo aldrei er að vita nema að eldri fjöl­skyldu­með­limir eigi Raclette-grill sem ryk­fellur inni í geymslu og bíður bara eftir að kom­ast aftur í notkun.“