Á tíunda ára­tug­inum átti sér stað bylgja innan skemmt­an­brans­ans á Íslandi. Nekt­ar­dans­staðir nutu mik­illa vin­sæla og virt­ist land­inn ekki fá nóg. Þegar ásóknin var sem mest voru til dæmis um átta slíkir staðir á höf­uð­borg­ar­svæð­inu og áttu Akur­eyr­ingar metið miðað við höfða­tölu en þrír staðir voru starf­ræktir á Akureyri.

Þann 13. mars 1995 birt­ist grein í Helg­ar­póst­inum. Heim­ilda­maður lýsti fyrir blaða­manni aðbún­aði á starfs­að­stæðum kvenn­anna á nekt­ar­sýn­ingu á Café Bóhem.„Stúlk­urnar virt­ust frekar ungar og virt­ust ekki hafa neina stjórn á neinu. Þær gengu bara þægar á milli manna þegar þær voru orðnar naktar og leyfðu þeim að þukla sig að vild, bæði um brjóstin og milli fót­anna.“

Lýsing heim­ilda­manns­ins lík­ist einna helst starf­semi vænd­is­húss en í sam­tali við Helg­ar­póst­inn þvertók fram­kvæmda­stjóri stað­ar­ins, Guðjón Sverr­is­son, fyrir það og sagði það með öllu rangt.

800 króna aðgangs­eyrir var greiddur til að kom­ast inn á Café Bóhem og þetta umrædda kvöld greinir í frétt­inni að um 100 manns hafi verið á staðnum þá lýsti heim­ilda­mað­ur­inn aðstæðum þannig: „Um leið og stúlk­urnar, sem virt­ust mjög ungar, voru orðnar allsnaktar gengu þær á milli manna sem þukluðu þær að vild bæði um brjóstin og milli fót­anna og þegar ferð­inni var lokið milli ótal karl­manna í salnum klæddi stúlkan sig í nær­föt og sett­ist við borð í salnum og fylgd­ist með hinum þar til röðin kom aftur að henni en stað­ur­inn býður upp á sýn­ingar allt kvöldið með tíu til fimmtán mín­útna hléum inn á rnilli.

Heim­ilda­mað­ur­inn sagði í sam­tali við blaðið að honum hefði verið nóg boðið enda hefði hann fylgst með slíkum sýn­ingum erlendis og þær væru ein­fald­lega allt ann­ars eðlis en sýn­ing­arnar á Café Bóhem. Annar maður sem sá sýn­ing­una á föstu­dags­kvöldið, þegar nokkuð færri voru við­staddir, sagði í sam­tali við blaðið að menn hefðu mátt koma við stelp­urnar meðan þær gengu um sal­inn. Einnig hefðu þeir mátt ganga að þeim meðan á dans­inum stóð og stinga pen­ingum í sokka eða nær­buxur.“

Nektardansmær stígur fram

Þann 16. mars 1995 eða þremur dögum eftir birt­ingu fréttar Helg­ar­póst­ins birt­ist hjá sama miðli, nafn­laust við­tal við 18 ára stúlku sem hafði starfað sem dans­ari á staðnum í tvo mán­uði. „Mamma mín og pabbi eru brjáluð út í mig eftir frétt­ina sem birt­ist í PÓSTINUM. Þau vissu að ég væri að vinna þarna en ekki hvað ég væri að gera.“

Í við­tal­inu útskýrir hún aðstæður og vísar á bug lýs­ingum heim­ilda­manns­ins í fyrri frétt: „Það er ekki rétt að við leyfum þeim að þukla okkur að vild. Við látum þá ekk­ert káfa á okkur. Þeir fá aðeins að koma við brjóstin á okkur, en það telst varla káf. Ef þeir ger­ast of ágengir er okkur ráð­lagt að slá á hend­urnar á þeim. Auk þess að sýna eigum við í mesta lagi að setj­ast til borðs með þeim og athuga hvort þeir bjóði okkur í glas og svo­leiðis.“ Stúlkan segir hins vegar ekki nema fáeina karl­menn drukkna og ágenga, og aðeins einu sinni hefði hún þurft að henda karl­manni frá sér, en að öðru leyti gengi þetta vel. „En þetta er ekki drauma­starfið og maður fær heldur ekki góðan pen­ing fyrir að vinna þama. Það er bara rétt svo að maður geti lifað af þessu. Það sem bætir þetta þó upp er að stundum fáum við tips sem karl­arnir stinga í nær­bux­urnar okkar.“ Aðspurð sagði hún íslensku stúlk­unar ekki fara úr öllu, bara þá dönsku sem fýrir mán­uði bætt­ist í hóp­inn. Sú væri öllu reynd­ari en þær og hafi því kennt þeim tals­vert. „Við íslensku stelp­urnar viljum ekki fá slæmt orð á okkur, því reynum við að sleppa því að fara úr öllu.“ Hún stað­festi það sem fram kom í blað­inu á mánu­dag að sýn­ingar væru stans­lausar allt kvöldið með um það bil korters milli­bili og að aðeins ein stúlka sýndi í einu.

Úr því þú segir að þetta sé ekki drauma­starfið, hvað kom til að þú fórst að starfa sem nekt­ar­dans­mær á Café Bóhem?

„Mér datt þetta bara í hug þegar ég sá þetta aug­lýst enda hafði ég enga aðra vinnu. Ég tek það fram að ég hef aldrei unnið við svona áður. Ástæðan fyrir því að ég missti vinn­una mína sem ég var áður í var sú að ég datt og brotn­aði og þurfti því að vera lengi í gifsi og var þá til­kynnt að ég gæti ekki haldið vinn­unni. En um leið og ég fæ aðra vinnu hætti ég hér.“

Lögbann árið 2010

Lögbann var sett á nekt­ar­dans­staði á Íslandi 1. júlí 2010. RÚV fjall­aði um málið:

„Hinsti nekt­ar­dans­inn var stig­inn á nekt­ar­dans­staðnum Vegasi í gær. Lög sem banna nekt­ar­dans tóku gildi á mið­nætti en með þeim falla úr gildi und­an­þágur til að starf­rækja nekt­ar­dans­staði.

Nekt­ar­dans­staðir spruttu upp eins og gorkúlur víða um land seint á 10. ára­tugnum. Á tíma­bili voru starf­ræktir 8 slíkir staðir á höf­uð­borg­ar­svæð­inu, 3 á Akureyri og 1 í Keflavík. Þeim hefur smám saman fækkað. Und­an­farin ár hefur þurft að sækja um sér­staka und­an­þágu frá lögum til að starf­rækja slíka staði en frá og með deg­inum í dag er ein­fald­lega bannað að gera út á nekt á skemmti­stöðum.

Eigendur nekt­ar­dans­staða hafa margir brugð­ist við nýju lög­unum með því að skipta um starf­semi. Á Vegas er til að mynda verið að umturna öllu. Staðnum verður breytt í bítla­bar og þar verða engar fáklæddar meyjar.

Þrátt fyrir laga­breyt­ing­una munu súlu­dans­sýn­ingar ekki hverfa með öllu. Dæmi eru um að menn ætli að halda sínu striki með örlitlum breyt­ingum þó.“