Upp á síðkastið hafa þætt­irnir I Am A Stalker á Netflix átt hug minn allan en það eru heim­ild­ar­þættir sem fjalla um svo­kall­aða elti­hrella. Má jafn­vel segja að ég sé kom­inn með þá á heil­ann. Svona til að vera í stíl við inni­hald þeirra.

Hver þáttur fjallar um einn elti­hrelli og mál hans. Tekið er við­tal við elti­hrell­inn sjálfan sem og fórn­ar­lömb hans og aðra sem tengj­ast mál­inu á ein­hvern hátt. Þá er einnig farið vel yfir hvert mál og stundum eru alvöru mynd­bands­upp­tökur frá mál­inu sýndar. Sem sagt, þetta eru afar vand­aðir þættir, mikið í þá lagt greini­lega og mikil rann­sókn­ar­vinna á bak­við hvern þátt.

Það sem mér finnst hins vegar áhuga­verð­asta við þætt­ina er inn­sýnin sem maður fær inn í huga elti­hrell­anna. Ekki mis­skilja mig, þeir eru gríð­ar­lega óhugn­an­legir og stór­hættu­legir en mikið hel­víti er heill­andi að skyggn­ast inn í huga þeirra. Svona utan frá að minnsta kosti.

Í einum þætt­inum var fjallað um mál manns sem hafði átt ægi­lega bágt en hann hafði fyrir algjöra slysni keyrt yfir son sinn og lést son­ur­inn. Fullur af sekt­ar­kennd fór hann að mis­nota eit­ur­lyf og áður en varði var hann far­inn að beita konu sína ofbeldi. Hún flúði með tveggja ára son þeirra í annað ríki í Banda­ríkj­unum og við tók hrotta­legur elti­hrella­tíma­bil sem end­aði á tja, ég ætla ekki að skemma neitt fyrir vænt­an­legan áhorf­anda. Þarna var ég búinn að fatta, að ég hélt, að mað­ur­inn hefði orðið svona illa bil­aður við að verða valdur að dauða sonar síns og sár­vor­kenndi honum. En svo kom annað í ljós, hann hafði elti­hrellt aðrar kærustur áður þannig að hann var búinn að vera bil­aður ansi lengi.

Í Banda­ríkj­unum ber­ast yfir þrjár millj­ónir til­kynn­inga á ári hverju um elti­hrella. Ekki veit ég töl­una hér á landi en ein­hvern veg­inn efast ég um að ástandið hér sé eitt­hvað mikið betra, svona miðað við höfða­tölu auð­vitað. Elti­hrella­mál hafa reglu­lega ratað í fjöl­miðla í gegnum tíð­ina en nú er algeng­ara að finna frá­sagnir af slíku á sam­fé­lags­miðl­unum og það sem maður hefur séð er alls ekk­ert svo ólíkt því sem sést í þessum þáttum. Þetta er saga af þrá­hyggju, eign­ar­halds­fíkn og algjöra veru­leikafirr­ingu, svo eitt­hvað sé nefnt. Og það er afar athygl­is­vert að horfa á. Svona utan frá að minnsta kosti.

Fjöl­miðlapist­ill þessi birt­ist í nýjasta tölu­blaði Mannlífs sem fæst ókeypis í Bónus og Hag­kaupum á Höf­uð­borg­ar­svæð­inu og nágrenni. Þá er einnig hægt að lesa blaðið í raf­rænni útgáfu hér.