Starf blaða­manns­ins er í senn skemmti­legt, strembið, spenn­andi, stressandi og að ein­hverju leyti lýj­andi.

Það sem gerir starfið skemmti­legt er sú stað­reynd að engir tveir dagar eru eins, alltaf nýjar fréttir og þú veist ekk­ert hvernig dag­ur­inn verður. Í starf­inu fær maður einnig tæki­færi til að tala við hresst og skemmti­legt fólk, læra um ýmsa fróð­lega hluti og næra þannig sál­ina.

Það sem gerir blaða­manna­starfið strembið eru þau krefj­andi verk­efni sem blaða­mað­ur­inn þarf að takast á við, til dæmis að hringja erfið sím­töl, hvort sem það eru sím­töl við vel pirraða vís­inda­menn, fórn­ar­lömb ofbeldis eða meinta ger­endur í ein­hverjum erf­iðum málum.

Starfið er spenn­andi því maður fær tæki­færi til að stinga á kýlum sam­fé­lags­ins, koma upp um spill­ingu og vera aðhaldið sem manni er ætlað að vera. Jú, jú, á litlum miðli á borð við Mannlíf er allt þetta erf­ið­ara, af þeirri ein­földu ástæðu að við erum voða­lega fá sem skrifum fréttir og því þarf oft að grípa til slúð­ur­mola og létt­metis af sam­fé­lags­miðl­unum, en á meðan það er lesið, þá eru það fréttir líka, ekki satt?

Stressandi hluti blaða­mennsku snýr meðal ann­ars að við­brögðum fólks við fréttum, þá aðal­lega þeirra sem fjallað er um. Það er ástæða fyrir því að sér­stakur tæknilás var settur á hurð­ina inn á rit­stjórn­ar­skrif­stofur Mannlífs, en það eru ekki allir sáttir við að fjallað sé um þá. Þá er frægt þegar með­limur Hells Angels rudd­ist inn á skrif­stofu DV og tók Reyni Trausta­son háls­taki, vegna umfjöll­unar um hans mál. Þannig að já, það er þörf á góðum lás og örygg­is­mynda­vélum hjá fjöl­miðlum.

Það sem er lýj­andi við starfið, fyrir utan álagið sem oft er á okkur blaða­mönnum þegar mikið gengur á, eru öll leynd­ar­málin sem við höfum í hausnum en getum ekki sagt frá. Áður er sam­sær­is­kenn­ing­arsmiðir súpa hveljur og fara að tala um leynd­ar­hjúp og yfir­varp með yfir­vald­inu eða hátt settu fólki, þá er það ekki ástæðan fyrir því að við getum ekki sagt frá öllu sem við vitum. Ástæðan er oft­ast sú að leynd­ar­málin eru oftar en ekki þess eðlis að þau eru of per­sónu­leg og færa má rök fyrir því að þau komi almenn­ingi ekki við. Fram­hjá­hald, ofbeld­is­mál sem þol­andi vill ekki að fjallað sé um, mynd­bönd sem allir vita að eru til en finn­ast ekki og fleira í þeim dúr er eitt­hvað sem blaða­menn þurfa að burð­ast með, án þess að geta sagt frá, þótt þeir gjarnan vildu. Ástæðan er líka oft smæð lands­ins, hér þekkja allir alla og því oftar en ekki erfitt að segja frá ein­hverju sem myndi auð­veld­lega rata í slúð­ur­dálka í stærri löndum. Annað sem er nokkuð lýj­andi, sér­stak­lega fyrir blaða­menn á litlum miðlum, eru öll málin sem ekki gefst tími til að vinna í, sökum mann­eklu og tíma­leysis, en við gerum auð­vitað okkar besta til að ná að vinna í þeim á end­anum en stundum rennum við út á tíma.

Starf blaða­manns á Íslandi er sem sagt bæði skemmti­legt og strembið, en auð­vitað ekk­ert á við starf þeirra sem vinna sem blaða­menn í þeim löndum þar sem brjál­æð­ingar og/eða óþokkar ráða ríkjum, eins og í Rúss­landi, Ísrael, Kína, Simbabve, Tyrk­landi og Erítreu, svo eitt­hvað sé nefnt. Í þeim sam­an­burði er þetta auð­vitað bara væl í mér, en ég stend við þetta væl mitt.

Þennan pistil og fleiri má lesa hér: