Mér verður oft hugsað til þess hvernig for­feður okkar og -mæður fóru að því að ala upp börn án allrar aðstoðar frá nútíma­tækni. Spjald­tölvur, snjall­símar, sjón­varp og efn­isveitur. Mikill meiri­hluti for­eldra notar tæki til þess að fá augna­bliks­frið frá spurn­inga­flóði, gráti, væli og áreiti. Ég get stolt við­ur­kennt að vera í hópi þess­ara for­eldra. Ekki get ég talið þau skipti sem ég hef troðið síma framan í dóttur mína á hennar sjö ára ævi. „VILTU EKKI BARA HORFA Í SMÁ??“ Þetta hefur aldrei klikkað. Hún á síma og spjald­tölvu sem hún hefur nán­ast frjálsan aðgang að. Oftast langar hana samt miklu frekar að leika sér, fara í sund eða hitta vin­konur sínar.

Ég var ekki nema 19 ára þegar frum­burður minn, dásemdin hún dóttir mín, gerði mig að móður. Það er furðu­legt að ganga inn í full­orð­ins­árin með ung­barn í fang­inu. Með óþroskaðan fram­heila var mér fleygt í eitr­aða menn­ingu hinnar íslensku móður. Heimilið átti að vera hreint, hús­gögnin úr Epal eða Hús­gagna­höll­inni. Alla barna­vöru átti að kaupa í Petit. Barnið á að borða sjálft líf­rænt rækt­aðan mat, eld­aðan frá grunni með smekk um háls­inn sem kostar meira en fullur tankur af bens­íni. Nýr bíll, ný íbúð, allt eins og klippt út úr Hús og híbýli. Kynslóð Instagram-móð­ur­innar. Mik­il­væg­ast af öllu var þó skjá­tím­inn. Helst átti hann að vera eng­inn og aldrei – undir nokkrum kring­um­stæðum – átti hann að fara yfir hálf­tím­ann.

Tvítug reyndi ég að fylgja reglum Instagram-mæðr­anna. Ég þráði ekk­ert heitar en að vera góð og gild mamma…
Lesa meira