Dísella Lár­us­dóttir hefur í mörg ár starfað hjá Metropolit­anóp­eru­hús­inu í New York og fékk í vor ásamt Grammy-verð­laun ásamt sam­starfs­fólki fyrir upp­setn­ingu Metropolitan-óper­unnar á verki Philips Glass, Akhnaten. Dísella hefur þó mest verið heima frá því að Covid-far­ald­ur­inn skall á og hér býr fjöl­skyldan. Í við­tali við Reyni Trausta­son talar hún meðal ann­ars um tón­list­ina, verð­launin, ráð­legg­ing­inum sem hún vildi ekki fara eftir og skrýtna tíma­bilið.

Hjördís Elín Lár­us­dóttir; betur þekkt sem Dísella: Óperu­söng­konan sem hefur staðið á svið­inu úti í hinum stóra heimi og tekið þátt í ævin­týrum fyrir framan áheyr­endur ólst upp í Mos­fellsbæ, dóttir Sigríðar Þor­valds­dóttur leikkonu og Lárusar Sveins­sonar tón­list­ar­manns. tTompet­leik­ara. Syst­urnar eru þrjár: Hún, Ingi­björg og Þórunn.

„Við hlæjum oft að því að við fengum ekki snuð; við fengum munn­stykki,“ segir Dísella en þær systur lærðu á trompet og það er elsta barn Dísellu, son­ur­inn Bjartur Lárus, farið að gera. „Hann er kom­inn með fram­tenn­urnar þannig að hann er kom­inn á trompet. Eins mun fara fyrir hinum börn­unum mínum. Þau munu öll fara á trompet. Það er gott að læra að lesa nótur, læra músík og vera í skóla­hljóm­sveit. Mér finnst það vera gott og heil­brigt fyrir börn að læra þetta.“ Jú, Dísella var í skóla­hljóm­sveit og spil­aði þar á trompetið sitt. Svo fór hún að læra á píanó.

Hún var und­ir­leik­ari hjá Reykja­lund­arkórnum á sínum tíma, þar sem faðir hennar var stjórn­andi, og þegar kór­fé­lagar sungu lag þar sem ekki var kraf­ist und­ir­leiks söng Dísella sópran­rödd. Faðir hennar sagði að hún væri með fína rödd og að hún ætti að læra söng. „Þannig að ég fór að læra söng.“

Faðir hennar lést svo árið 2000. „Hann var ekki nema 58 ára gam­all. Það var mikið sjokk fyrir okkur. Hann var mjög hraustur að við héldum. Þetta var mjög skyndi­legt. Hann eig­in­lega datt niður á fimmtu­degi og var dáinn á þriðju­degi. Hann vakn­aði aldrei. Hjarta­á­fall.“

Dísella ákvað að leggja söng­inn fyrir sig. „Ég var byrjuð að syngja með Gunnari Þórð­ar­syni á Broadway sem var dásam­legur tími. Alveg hrika­lega skemmti­legt. Ég segi stundum að það sé svo­lítið þeim tveimur að kenna, það voru Gunnar Þórðar og pabbi sem ýttu mér út í þetta. Pabbi var svo hvetj­andi og svo var Gunnar að gefa mér vinnu sem söng­konu. Það var lyk­il­at­riði í þessu öllu saman. Ég var til 2002 að mig minnir á Broadway og tók þátt í söngvakeppn­inni tvisvar, hvort sem það var bak­rödd eða til að taka þátt í keppn­inni sjálf, og kynnt­ist æðis­legu fólki. Þetta var mjög skemmti­legt tíma­bil. Ég ákvað síðan að fara alveg út í klass­íska söng­inn. Ég ætl­aði mér alltaf að fara til Aust­ur­ríkis eins og pabbi hafði gert. Það var draum­ur­inn. Líka upp á tungu­málið. Og ég fór í inn­töku­próf. Ég hafði aldrei upp­lifað ofnæmi en dag­inn sem inn­töku­prófið var haldið var ég algjör­lega radd­laus. Það kom ekki píp út úr mér. Ég mætti samt en þetta var allt fer­lega óþægi­legt. Þetta var ein­hvers konar barka­bólga. Ég komst ekki inn í skól­ann sem var allt í lagi. Ég fór þá til Ameríku en ég var algjör bjáni að reyna ekki aftur. Það var bara hugs­un­ar­hátt­ur­inn þá. Ég mögu­lega skamm­að­ist mín og skildi ekki hvað hafði gerst og var hrædd um að þetta myndi ger­ast aftur.

Ég end­aði á að fara til Banda­ríkj­anna í nám sem kost­aði fullt af pen­ingum og ég er ennþá að borga. En fyrir vikið end­aði ég á að vera í Banda­ríkj­unum og fara þessa leið að fara í Metropolit­ankeppn­ina og komst þar inn.“

Dísella fékk þá fyrsta samn­ing sinn við Metropolitan-óperu­húsið sem var stað­geng­ils­samn­ingur. „Það var ein­hver önnur ráðin en ég var til vara. Þannig eru allar sýn­ingar á Met. Ég fékk þetta stað­geng­ils­hlut­verk fyrir Philip Glassóp­er­una Satya­graha og er hlut­verkið sópran­hlut­verkið í þeirri óperu. Við gerðum þá óperu og svo átti að gera hana nokkrum árum seinna og þá vildu þeir heyra í mér aftur. Þá var ég búin að eign­ast Bjart.“

Tæki­fær­unum fjölg­aði og talar Dísella um óperu­söng­konu sem átti að koma fram í einni óper­unni og átti Dísella að vera til vara. „Það vill svo til að stjórn­and­inn var búinn að nefna nokkrum sinnum við stelpuna, sem ég var stað­geng­ill fyrir, að hún lag­aði eitt­hvað en hún lag­aði það aldrei. Hann var orð­inn svo­lítið ergi­legur við hana og okkur var svissað; ég fékk hlut­verkið og eftir það fór ég að fá meira að gera. Ég þurfti alveg að vinna mig upp stig­ann. Kannski minni hlut­verk.“

Hlut­verkin eru mun fleiri.

Hægt er að lesa for­síðu­við­talið í heild sinni í vef­út­gáfu blaðs­ins með því að klikka hér.