Sumarið 1944 lætur söng­konan Asmahan lífið er bif­reið, sem hún var far­þegi í, var ekið útí Níl­ar­fljót í egyp­sku borg­inni Mansúra. Vinkona hennar sem einnig sat í bílnum lést sömu­leiðis en öku­mað­ur­inn lifði ósköpin af og komst þar að auki undan. Asmahan, sem er fræg­asta söng­kona sem Sýr­lend­ingar hafa alið, var á hátindi frægðar sinnar og til­beðin hvar­vetna sem arab­íska var töluð og jafn­vel víðar. Það var því ekki að undra að fjöl­miðlar, sem og almen­ingur, veltu því fyrir sér hverjir vildu koma henni fyrir katt­ar­nef en minnstar líkur bentu til þess að um slys hefði verið að ræða. Sú kenn­ing sem hæðst hefur flogið er sú að breska leyni­þjón­ustan hafi verið þar að verki en Asmahan var njósn­ari í síð­ari heim­styrj­öld­inni og átti í sam­starfi við Banda­menn sem fór útum þúfur. Bendir ýmis­legt til að hún hafi, meira að segja, reynt að snúa sér til andtæð­inga þeirra, Nasista, þegar henni þótti ljóst að Banda­menn ætl­uðu að svíkja sig. 

Þannig bar til að söng­konan til­heyrði trú­ar­hópi sem kall­aður er Drús og hafði hún, í krafti frægðar sinnar og ætt­ar­tengsla, mikil áhrif í þeim hópi. Þegar Nasistar gerðu víð­reist um Mið­aust­ur­lönd greip Charles de Gaulle hers­höfð­ini Frakka á það ráð að fá Asmahan til að sann­færa landa sína um að veita ekki við­nám er Banda­menn legðu þar undir sig lönd. Á móti lof­aði hann því að þegar búið yrði að stöðva fram­rás Þjóð­verja og búa vel í hag­inn þar í botni Mið­jarð­ar­hafs myndu þeir veita bæði Líbanon og Sýrlandi sjálf­stæði. En eitt­hvað stóð á efndum og voru landar hennar farnir að hafa orð á því að hún hefði látið plata sig. Asmahan fór þá áleiðis til Tyrk­lands, þar sem Þjóð­verjar voru fyrir á fleti, en var hand­tekin áður en hún náði á fund þeirra. Ekki er ljóst hvað henni stóð til en sumir hyggja að hún hafi haft í huga að leggj­ast á árar með Nasistum í hefnd­ar­skyni en það er þó ekki víst. Hins­vegar liggur ljóst fyrir að sam­stafið fór á versta veg. Asmahan komst hins­vegar aftur til Kæró í Egypta­landi þar sem hún tók upp þráð­inn þar sem frá var horfið á söng­ferl­inum. En það stóð ekki lengi því, einsog fyrr segir, lést hún áður en Heim­styrj­öld­inni lauk. 

Því hefur líka verið fleygt að menn hand­gengnir stór­stjörn­unni, söng­kon­unni egyp­sku Um Kúlþúm, hafi myrt hana til að losa þá egyp­sku við hat­ramma sam­keppni. Um Kúlþúm er lík­leg­ast fræg­asti arabi sem uppi hefur verið og er stundum sagt að ágæti hennar sé það eina sem allir Arabar geti verið sam­mála um. Ekkert hefur verið sannað í þessum efnum fremur en öðrum.

Enn aðrir láta að því liggja að fjöl­skyldan heima á Sýrlandi hafi haft horn í síðu hennar en hún lifði gjör­sam­lega á skjön við þær hefðir, siði og reglur sem þar ríktu. Þótti sumum þar heima að hún hefði flekkað orð­spor fjöl­skyld­unnar. Til dæmis reykti hún einsog strompur og drakk sitt viskí, átti ást­menn og vafði sumum þeirra um fingur sér. Svo hafði frændi hennar, Hassan að nafni, sann­fært hana eitt sinn um að láta söng­fer­ilin lönd og leið og gift­ast sér, koma til Sýrlands og sinna börnum og búi. Lét hún þetta eftir honum en sam­búð­inni lauk eftir mikið drama þar sem Asmahan reyndi að svifta sig lífi. 

Hvað sem öllum kenn­ingum líður, má víst vera að Asmahan var ein­stök kona, langt á undan sinni sam­tíð og að lögin sem hún gerði fræg munu lík­leg­ast hljóma svo lengi sem arab­íska er sungin.

Um þetta áhuga­verða mál er rætt í nýjasta hlað­varps­þætt­inum Rúntað með Rucio sem hægt er að hlusta á hér.