Lengi hefur tíðkast hér á landi að láta unga­börn sofa úti í vagni. Upp­haf­lega var ástæða útisvefns þröng húsa­kynni og pláss­leysi. Reynsla íslend­inga er sú að yfir­leytt sofi börn betur úti og hefur sú hefð hald­ist vel. Sumarið 1984 varð nýbökuð móðir í Garðinum fyrir óhugna­legri reynslu þegar 18 daga gam­all sonur hennar var bit­inn af rottu þar sem hann svaf í vagni.

„Nýbökuð móðir í Garðinum, Guðrún Sveinbjanardóttir, varð fyrir heldur ónota­legri reynslu á dögunum, nánar til­tekið á föstu­dag­inn fyrir rúmri viku. Hún hafði lagt 18 daga gamlan son sinn til svefns í vagni fyrir utan heim­ili sitt er hún heyrði hann skyndi­lega orga hátt,“ sagði í frétt DV

„Ég fór út til hans en sá þá stóra rottu hlaupa af stéttinni og brá mjög. Ég tók strákinn inn og datt ekki í hug að neitt hefði gerst. Ég setti hann svo út aftur ,“ sagði móð­irin. Þegar kom að því að fara með barnið aftur inn tók Guðrún eftir því að ekki væri allt með felldu.

„Þegar ég tek hann inn, sé ég storknað blóð á efri vörinni og tvö sár eftir tennur, annað dálítið djúpt. Ég varð mjög hrædd og rauk strax með strákinn á heilsu­gæslu­stöðina. Þar var sárið hreinsað upp og hann fékk svo meðal. Það var óskemmti­legt að lenda í þessu en sem betur fer varð honum ekki meint af bit­inu og sárið er að gróa.”

Í frétt­inni er tekið fram að barnið hafi verið klætt í góðan úti­galla, það hafi komið í veg fyrir að rottan hafi náð að ráð­ast á bark­ann á barn­inu
Á þessum árum var ekki mikið um rottur í Garðinum en Guðrún setti sig í sam­band við fag­að­ila þar sem hún ótt­að­ist að um væri að ræða far­aldur. „Ég hafði sam­band við meindýraeyði og spurði hann hvort hér væri ein­hver rottu­far­aldur en hann sagði að það hefði alls ekki verið mikið um þær í Garðinum, en meira í Keflavík og Njarðvík,” sagði Guðrún.

Eins og áður kom fram varð barn­inu ekki meint af þess­ari furðu­legu og ónota­legu reynslu og var tekið fram í blaði DV að sárin greru vel.