„Það eru auð­vitað for­dómar í sam­fé­lag­inu. Það væru ekki svona mörg ung­menni að fara úr þessum sjúk­dómi án þess að það veki neina eft­ir­tekt eða við­brögð hjá land­lækn­is­emb­ætt­inu ef að það væru ekki for­dómar gagn­vart þessum sjúk­dómi. Heil­brigð­is­ráð­herra talar um þá sem eru með fíkni­sjúk­dóm sem fólk á mis­jöfnum stað. Það sýnir hvaða augum hann lítur þennan mála­flokk.“

Hjónin vilja segja sögu sonar síns til að aðrir þurfi ekki að ganga í gegnum sömu sorg. Þrátt fyrir að ekki sé hægt að breyta örlögum Magnúsar getur vit­und­ar­vakn­ing hjálpað öðrum fjöl­skyldum.

„Magnús kemur frá afskap­lega venju­legu heim­ili. Engin áföll sem hann lenti í eða ollu því að hann leidd­ist út í fíkni­efni. Hann var bara með þennan sjúk­dóm. Það er hræði­legt að vera for­eldri og geta ekki gert neitt. Þú getur ímyndað þér það versta og marg­faldað það með þús­und, þá ertu kannski ein­hvers staðar nálægt því sem okkur líður. Við fáum ekki breytt því sem gerð­ist.

Viðtalið við Guðrúnu og Sæmund sem misstu son sinn úr ópíóíða­fíkn má lesa í heild sinni hér, í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.