Gestur Sjóarans að þessu sinni er Anna Krist­jáns­dóttir, vél­fræð­ingur. Anna var til sjós í 25 ár en nýtur lífs­ins í dag á Tenerife eins og lesa má í dag­legum dag­bók­ar­færslum hennar á Facebook sem hefur notið mik­illa vin­sælda les­enda.

Anna ólst upp við fátækt og óreglu og bjó um tíma með fjöl­skyldu sinni í Höfða­borg í Reykja­vík. Hún byrj­aði snemma á sjó, en fjórtán ára fékk hún vinnu  sem svo­kall­aður hálf­drætt­ingur á skipi frænda síns. „Ég byrj­aði til sjós vorið 1966 hjá Pétri Þor­björns­syni, móð­ur­bróður mínum sem var skip­stjóri þá á Jóni Þor­láks­syni.“ Þar var hún um sum­arið en um haustið tók hún lands­próf, sem hún sagði hafa gengið með „ósköpum“.

„Ég held per­sónu­lega að staða mín í þjóð­fé­lag­inu hafi ekki verið það beysin á þessum tíma að það hafi verið talið æski­legt að krakkar af Höfða­borg­inni væru að fara í eitt­hvað lang­skóla­nám.“

Þú fannst fyrir því?

„Ekki fyrr en í þessu lands­prófi. Það var sama hvað ég sagði eða gerði, þá var ég send til skóla­stjór­ans, sama hvað gekk á. Svo gerð­ist það skömmu fyrir ára­mótin að það voru nokkrir fjórðu bekk­ingar sem röð­uðu sér á Volkswagen. Ég horfði á þetta, ég við­ur­kenni það alveg. Þeir drösl­uðu bílnum þversum upp á gang­stétt­inni, þetta var Gaggó Vest sem þá var í Von­ar­stræti. Og þeir færðu hann á milli Iðnó og stein­garðs sem var á bak­við. Og þannig sat bíll­inn það sem eftir var dags­ins. Morg­un­inn eftir var ég kölluð til skóla­stjór­ans og mér var kennt um þetta. Að hafa fært bíl­inn, senni­lega ein­sömul, upp á gang­stétt. Og eftir að þetta var búið að ganga á allt haustið, að það var sífellt verið að senda mig til skóla­stjór­ans, oft fyrir engar sakir, ég átti kannski ein­hverja sök í ein­hverjum til­fellum en oft fyrir engar sakir. Þá hrein­lega gafst ég upp. Og hætti og fór til sjós.“

Þáttinn má sjá í heild sinni hér á efn­isveitu Mannlífs.