Sal­ern­is­að­staða á vinnu­stöðum er víða bág­borin. Glugga­laus rými í horni opinnar skrif­stofu. Þar sem hljóðin marg­fald­ast og magn­ast í dauða­þögn­inni. Lyktin á sér enga und­an­komu­leið nema að læð­ast inn í vit vinnu­fé­laga – sem lítt þurfa að geta sér til um hvaðan hún kemur. Eigin skíta­lyktin ku vera sæt en að deila henni og/eða búk­hljóð­unum forð­ast ég í lengstu lög – svo ég kúka heima.  

Ég er fyrir lengstu komin í full­orð­inna manna tölu. Tek eigin ákvarð­anir, greiði reikn­ing­ana mína, sinni heim­il­is­störfum og almennum skyldum. En ég kúkaði samt á mig.

Atvikinu gleymi ég seint. Ég hafði haldið í mér í svolitla stund og ákveðið að gjörn­ing­ur­inn skyldi venju sam­kvæmt vera hald­inn heima. Ég bjó stein­snar frá vinnu­staðnum mínum og var því fót­gang­andi. Dags­verk­inu skil­aði ég með ágætum og fór að arka heim. Þrátt fyrir mag­ann fann ég ekki fyrir verk, þetta var ekki þannig. Enginn ofsi, eng­inn asi … svo ég ákvað að reka inn nefið í verslun sem var með ágætis útsölu í gangi. Það var ansi margt sem heill­aði og spenn­andi flíkur föng­uðu augað. Ég greip með mér nokkrar meðan ég ark­aði um versl­un­ina og skund­aði í átt að mátun. Ég fann mag­ann herp­ast: „Nei, ann­ars ég kem við seinna,“ hugs­aði ég og lagði flík­urnar frá mér og struns­aði í humátt í átt að útgang­inum.

„SHIT!“

Þessi lykkja á leið mína hafði kostað mig dýr­mætar mín­útur og ég fann hvernig þarm­arnir spörk­uðu í mig inn­an­verða. Við hvert skref, var bankað upp á. Við hvert fót­mál fann ég  hvernig þyngd­ar­lög­málið jók á þrýst­ing­inn. Ég klemmdi saman á mér rasskinn­arnar og herti á göng­unni. Allar æðru­leysis- og and­legar bænir voru rifj­aðar upp. Allar hug­leiðslu­æf­ingar og þol­in­mæð­is­þrautir dregnar fram. Við hvert skref færð­ist ég nær heim­ili mínu. Við hvert skref færð­ist ég nær lang­þráðri skál­inni.

„Þú getur þetta,“ klapp­stýrði ég fyrir sjálfa mig. „Þú ert alveg að ná í mark,“ keppn­is­skapið var skrúfað í botn. 

Vopnuð hús­lyklunum og ekki nema um það bil hund­rað metrum frá heim­ili mínu, varð mér ósig­ur­inn óþægi­lega ljós. Ég átt­aði mig á að ég hafði enga stjórn. Enginn herp­ingur, ekk­ert hald­reipi, engin bæn gat sigr­ast á þeim velsmurða and­skota sem lædd­ist niður í þröngar bux­urnar hjá mér. Fæðingu lík­ast. Hann ein­fald­lega kom, sá og sigr­aði.

Skömmin var óbæri­leg. Mér fannst eins og allir gestir veit­inga­húss­ins sem ég gekk fram hjá  vissu hvaða ófögnuð ég bæri utan á mér. Kjökrandi kjag­aði ég með kúk­inn minn heim.

Reynslan kenndi mér sosum fátt, þar sem ég neita enn að kúka nema heima. Lær­dóm­inn sem má draga af þessu öllu, ef lær­dóm skyldi kalla, er að: fátt í þessu lífi er jafn­gott og spennu­los­andi en að kúka – þegar mikið liggur á.

Lestu þennan pistil og fleiri í nýjasta tölu­blaði Mannlífs: