Pale ale

Pale ale er upp­runa­lega breskur bjór­stíll.

Segja má að það hafi verið pale ale sem kom hand­verks­bjóra­bylt­ing­unni af stað í Banda­ríkj­unum, þó að það sé í raun of mikil ein­földun, en þessi bjór­stíll lék stórt hlut­verk í gríð­ar­legum vin­sældum craft-bjóra þar í landi. Pale ale er upp­runa­lega breskur bjór­stíll þar sem malt er í for­grunni en Banda­ríkja­menn hafa með tím­anum þróað sinn eigin stíl sem er mun huml­að­ari og yfir­leitt með aðeins hærri áfeng­is­pró­sentu.

India pale ale (IPA)

Upp­runa­lega þró­að­ist þessi bjór­stíll til að þola langan flutn­ing sjó­leiðis frá Bret­landi til Indlands og var hærra áfeng­is­magn sem og meira magn humla það sem gerði úts­lagið. Eins og með pale ale þá er mik­ill munur á breskum IPA, sem er frekar malt­aður og með minni humlailm, og banda­rískum, sem er með mun meiri áherslu á huml­ana. Imperial IPA/Double IPA er svo afbrigði af IPA sem inni­heldur meira magn (stundum helm­ingi) malts og humla og eru þar af leið­andi hærri í áfeng­is­magni og mun bragð­meiri. Tripla IPA er líka til og þarf senni­lega ekki að útskýra mikið nánar. New England IPA (NE IPA) er svo nýjasta afbrigði IPA-fjöl­skyld­unnar og ein­kenn­ast þeir bjórar af minni beiskju en hinir venju­legu IPA og eru með mun meiri humlailm og -bragð.

Stout

Þessi dökki bjór­stíll kom fram í byrjun 18. aldar og var hann oft kenndur við sterk­ari útgáfur af porterum, sem er svo með annan dökkan bjór­stíl. Munurinn á porter og stout hefur síðan farið fram og til baka í gegnum ald­irnar og má færa rök fyrir því að hann sé nán­ast eng­inn í dag. Dry Stout (t.d. Guiness), milk stout (brugg­aður með laktósa) og oat­meal stout (brugg­aður með höfrum) eru nokkur dæmi um mis­mun­andi afbrigði stout (státa). Imperial stout er svo enn eitt afbrigðið og rétt eins og með Imperial IPA þá inni­heldur hann mun meira af malti og humlum sem gerir hann bragð­meiri og sterk­ari. Það sem þeir eiga allir sam­eig­in­legt er að þeir eru allir kol­svartir með rist­uðum tónum.

Hveitibjór

Í hveiti­bjór er hveiti notað til helm­ings á móti byggi.

Eins og nafnið gefur til kynna er hveiti notað til helm­ings á móti byggi sem gefur bjórnum hið skýj­aða útlit. Það eru strangt til tekið 3 afbrigði hveiti­bjórs – hinn belgíski Witbier, þýskur Hefeweissen og svo að sjálfs­sögðu amer­ískur hveiti­bjór. Munurinn milli Witbier og Hefeweissen liggur í ger­inu en einnig tíðkast að nota kórí­ander og app­el­sínu­börk í Witbier, sem er aug­ljós­lega gróft brot á hinum þýsku bjór­lögum (Rein­heits­ge­bot). Amer­ískur hveiti­bjór er svo hlut­laus­asti og huml­að­asta útgáfa hveiti­bjór­ana.

Lager

Í raun mætti flokka alla bjóra í tvo flokka – lager og öl. Það sem ein­kennir lag­er­bjór­inn er að hann gerj­ast við mun lægra hita­stig en öl og verður þ.a.l. mun bragð­minni. Yfir­leitt er lag­er­bjór­inn ljós­gull­inn á lit­inn og frekar bragð­lít­ill í sam­an­burði við ofan­greinda bjóra.

Pilsner

Pilsner er upp­runinn í tékk­neska bænum Pilsen.

Því miður höfum við í gegnum tíð­ina fest orðið pilsner við áfeng­is­lít­inn (2,25%) bjór en í raun er þetta gríð­ar­lega merki­legur bjór­stíll. Í grunn­inn er þetta lag­er­bjór sem er upp­runinn í tékk­neska bænum Pilsen (Plzeň) og var á þeim tíma einn fyrsti ljósi lag­er­bjór­inn sem var fram­leiddur. Yfir­leitt er hann bragð­meiri og aðeins beisk­ari en hinn venju­legi lag­er­bjór en klass­ískur pilsner á engu að síður að vera brak­andi og frekar léttur. Þýskur pilsner kom svo í kjöl­farið á hinum tékk­neska sökum vin­sældar hans og er oft létt­ari.

Umsjón / Eymar Plédel Jónsson og Dominique Plédel