1. Í stuttan tíma sem barn dreymdi mig um að verða kokkur. Til­rauna­eld­húsið mitt var að blanda saman súr­mjólk og korn­flögum með púð­ur­sykri og sjóða. Ég held að ég hafi ekki smakkað rétt­inn. Mat­reiðslu­hæfi­leikar mínir tak­markast í dag af bjúgum og kart­öflum.
2. Ég veit ekk­ert skemmti­legra en fót­bolta. Ég var þó 15 ára þegar ég fór á fyrsta fót­bolta­leik­inn minn. Það var í Stokk­hólmi í skóla­ferða­lagi á leik Hammarby og Malmö. Við fórum tveir, ég og Jón Guð­munds­son kenn­ari, og stóðum meðal stuðn­ings­manna Malmö sem vann 0-1. Þetta var í sömu viku og Manchester United varð Englands- og bik­ar­meist­ari 1999. Ég gorta mig af því að hafa þar séð Kennedy Bakircioglu, goð­sögn hjá þeim sem spil­uðu Championship Manager-leik­ina í per­sónu. Ég stofn­aði líka og rit­stýrði um tíma heima­síðu um leik­inn.
3. Eins og tíðkast í sveitum var mér sem barni gefin kind. Hún var mannýg og okkur varð því aldrei til vina. Sú næsta sem ég eign­að­ist var gæf og með núm­erið 006. Ég hef reynt að halda í að númer afkom­enda hennar – og þar með mínar kindur – séu með númer sem enda á 6.
4. Ég hef haft yfir­ráð yfir þremur bílum á ævinni. Allir eru vín­rauðir og fram­leiddir af Toyota. Þeir tveir sem ég hef verið mest á voru báðir Corolla-skut­bílar. Ég skipti almennt ekki um það sem ekki bilar – og er alinn upp við að gert sé við hlut­ina.
5. Ég braut í mér báðar fram­tenn­urnar í efri gómi í bjálfa­skap sem barn. Þær voru límdar aftur en áttu til að brotna við álag, til dæmis við að bíta of fast í kex­köku með rabar­bara­sultu. Í eitt skiptið lenti ég í „vinnu­slysi“ í tómum fjár­hús­unum og brotið skopp­aði niður í skíta­kjall­ara. Pabbi fann það eftir nokk­urra tíma leit og það var límt upp í mig aftur.

Mynd / Kox