Ragnar Þór Ing­ólfs­son, for­maður VR, segir það skipta sköpum í íslensku sam­fé­lagi hverju er stolið og hvernig því er stolið. Hann segir skattaund­an­skot, mútu­greiðslur, umhverf­is­glæpi og pen­inga­þvætti því miður sett í lit­ríka bún­inga eðli­legra hvers­dags­við­skipta.

Ragnar gerir launa­þjófnað á íslenskum vinnu­mark­aði að umtals­efni í nýrri færslu sinni á Facebook. Þar segir hann íslenska elítu vilja við­halda þjófn­aði svo ekki fari að ískra í hjólum atvinnu­lífs­ins. „Það er ekki sama hvernig þú stelur og hverju er stolið. Sjálf­taka og snún­ingar innan fjár­mála­kerf­is­ins eru við­tekin venja. Inn­herj­a­við­skipti og vinadílar á kostnað almenn­ings­hluta­fé­laga eru flokk­aðir sem „djöf­ullsins snilld“ fína fólks­ins enda of mikið vesen að gera veður úr slíku þegar und­ir­fjár­magn­aðar rann­sókn­ar­stofn­anir eða gagns­lausir eft­ir­lits­að­ilar mega sín lít­ils gegn fjár­sterkum hags­muna­öflum. Fjár­veit­ingar stjórn­valda ramma inn lög­gjafann til að elt­ast frekar við lamba­læri og snúða en millj­arða und­an­skot,“ segir Ragnar.

Sólveig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar, fjall­aði einnig nýlega um launa­þjófnað á vinnu­mak­aði. Benjamín Halldór Þor­bergs­son, fram­kvæmda­stjóri Samtaka atvinnu­lífs­ins brást þá ókvæða við og sak­aði verka­lýðs­fé­lögin ómál­efna­legan og veru­leikafirrtan mál­flutn­ing.

Ragnar segir aðstöðumun­inn í þjóð­fé­lag­inu hróp­andi þar sem fjár­muna­öflin eru höf­undar kerf­is­ins. „Of langt mál er að telja upp þá snún­inga sem útrásar­prins­arnir tóku á eft­ir­launa­sjóðum almenn­ings fyrir hrun, og ein­göngu var sak­fellt fyrir brot af þeim málum, á meðan heim­ilum og ein­stak­lingum blæddi út. Sú sorg­lega stað­reynd er að lítið sem ekk­ert hefur breyst og margt sem bendir til að staðan hafi versnað til muna. Spill­ingin og glæp­irnir taka á sig önnur form og finna sér annan far­veg, eins og vatnið,“ segir Ragnar og bætir við.

„Launa­þjófnað verðum við að hafa óáreittan, segja sér­hags­muna­öflin, sem beita sér af mik­illi hörku gegn því að refsi­lögum verði komið yfir eitt af fjöl­mörgum tólum sem sér­hags­muna­öflin hafa notað til að græða eða koma ábyrgð­inni yfir á aðra ef braskið fer illa. Skattaund­an­skot, mútu­greiðslur, umhverf­is­glæpir og pen­inga­þvætti eru settir í lit­ríka bún­inga eðli­legra hvers­dags­við­skipta sem elítan verður að fá að hafa fyrir sig svo ekki fari að ískra í hjólum atvinnu­lífs­ins. Á meðan launum og líf­eyr­is­sparn­aði er stolið af vinn­andi fólki án afleið­inga getum við verið viss um að lítið muni breyt­ast í okkar sam­fé­lagi og munum við áfram búa við tvö­falt sið­ferði og tvö­falt dóms­kerfi þar sem skil­grein­ingin á því hvernig þú stelur er túlkuð eftir stétt og stöðu.“