Í góðum málum

Sýklar eru í blússandi góðum málum um þessar mundir eftir að veirur og bakt­er­íur hafa legið í dvala í tvö ár. Það er að segja fyrir utan einu stóru veiruna sem kennd er við kór­ónu. Und­an­farnar vikur og mán­uði hafa mýmargir Íslend­ingar, börn sem gam­al­menni og allir þar á milli, legið í flensu og kvef­pest svo dögum skiptir. Er talað um far­aldur í fjöl­miðlum. Dæmi eru um flensu­ein­kenni sem end­ast í nokkrar vikur, sem eru góðar fréttir. Þá á ég við að það séu góðar fréttir fyrir sýklana sem valda veik­ind­unum, ekki fólkið sem fyrir þeim verður. Nú þegar lands­menn gleðj­ast yfir því að Covid-far­ald­ur­inn sé nán­ast horf­inn halda sýkl­arnir partí í lík­ama land­ans sem liggur í valnum á meðan. Nú eða þrjóskast áfram eins og sönnum vík­ingum sæmir og dreifa þannig partí­inu til allra í kring. Og nú ber­ast fréttir um nýjan og bráð­huggu­legan far­aldur, eða hitt þó heldur. Þá er ég að tala um apakatta­bóluna (e. Mon­keypox) sem rang­lega hefur verið kölluð apa­bólan. Hún hefur sem betur fer ekki borist til lands­ins enn þá, en miðað við fjölda ferða­manna sem vænt­an­legir eru til lands­ins á næst­unni má nær örugg­lega full­yrða að um tíma­spurs­mál sé að ræða. Og þá gleðj­ast sýkl­arnir aldeilis á meðan við hin leggj­umst í gam­al­kunnar veik­indastell­ingar og ein­angrum okkur fyrir framan Netflix. 

Í slæmum málum

Rík­is­stjórn Íslands er í slæmum málum, ég held að það leyn­ist engum. Und­an­farnar vikur og mán­uði hefur hvert rekaldið komið í netið hjá þjóð­ar­skút­unni, ef svo má að orði kom­ast. Ef ég sleppi að slá um mig með kjána­legum mynd­lík­ingum get ég sagt að hvert hneyksl­un­ar­málið á eftir öðru hefur komið upp hjá rík­is­stjórn Katrínar Jak­obs­dóttur und­an­farin miss­eri. Fyrst var það brot Bjarna Bene­dikts­sonar fjár­mála­ráð­herra á sótt­varn­ar­lögum, er hann mætti í yfir­fulla veislu í Ásmund­ar­sal rétt fyrir síð­ustu jól. Þá voru það ásak­anir um ras­isma hjá Sigurði Inga Jóhanns­syni inn­við­a­ráð­herra. Þá var hann staddur í veislu Fram­sókn­ar­flokks­ins til heið­urs Bænda­sam­tök­unum þar sem hann átti að taka þátt í þeim sér­kenni­lega gjörn­ingi að halda á Vigdísi Häsler, fram­kvæmda­stjóra Bænda­sam­tak­anna, fyrir mynda­töku. Eins og frægt er orðið við­ur­kenndi hann að hafa spurt hvort hann ætti að halda á „þess­ari svörtu“. Næsta fíaskóið var svo salan á hlut rík­is­ins í Íslands­banka. Þar kom í ljós að góð­kunn­ingjar Sjálf­stæð­is­flokks­ins, sumir hverjir „hruns­menn“, fengu að kaupa hlut á nið­ur­greiddu verði. Meira að segja keypti pabbi Bjarna Ben hlut, svo ófor­skömmuð var salan. Næst var það svo sú frétt að senda ætti 200 hæl­is­leit­endur út á Guð og gadd­inn (eða Satan og hit­ann) í Grikk­landi, nú eða beint til Hvíta-Rúss­lands eða Sómalíu. Vakti það athygli er Guð­mundur Ingi Guð­brands­son, félags- og vinnu­mark­aðs­ráð­herra mætti í beina útsend­ingu í frétta­tíma RÚV þar sem hann furð­aði sig á fyr­ir­ætlun Jóns Gunn­ars­sonar dóms­mála­ráð­herra. Nýjasta málið (er þetta er skrifað) er opin­bert rifr­ildi Bjarna Ben og Lilju Alfreðs­dóttur menn­ing­ar­mála­ráð­herra vegna frum­varps hennar um end­ur­greiðslur vegna kvik­mynda­gerðar. Jafnvel þó að ráð­herr­unum hafi hingað til tek­ist að kom­ast upp með allt sem upp er talið hér að framan, hafa vin­sældir rík­is­stjórn­ar­innar dalað hægt en örugg­lega und­an­farin miss­eri og hlýtur það að valda Katrínu og Bjarna áhyggjum, þótt þau segi annað í fjöl­miðlum.

Sjá má blaðið í heild sinni hér.