„Ég fór að kvíða marga daga fram í tím­ann fyrir ein­hverjum venju­legum vinnu­degi. Og var oft kvíðin yfir fárán­leg­ustu hlutum. Ég vissi ekki almenni­lega hvað þetta var en í dag er ég greind með kvíða og er á lyfjum og er ekk­ert feimin við að við­ur­kenna það. Mér finnst mjög mik­il­vægt að það sé hægt að tala opin­skátt um and­lega sjúk­dóma. Ég við­ur­kenni alveg að stundum er ég bara föst í því að kvíða því hvað ég geti haft í frétt­unum eftir fjóra, fimm daga, eins og það sé ein­hver mögu­leiki að vita hvað muni ger­ast eftir fjóra, fimm daga í íþrótt­unum, þannig að stundum er þetta algjör­lega fárán­legt og ég get hlegið að sjálfri mér fyrir að mikla hlut­ina svona fyrir mér.

Þetta er þekkt í fjöl­skyld­unni, við höfum sem betur fer að mestu sloppið við lík­am­lega sjúk­dóma en and­legir erf­ið­leikar hafa verið okkar fylgi­fiskur og mér finnst óskap­lega mik­il­vægt að þeir sem upp­lifa svona fái við­eig­andi aðstoð. Það hefur algjör­lega bjargað mér að vera sett á kvíða­lyf og ég er mjög þakk­lát fyrir það.“

Krist­jana Arn­ars­dóttir er í for­síðu­við­tali í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Krist­jana sagð­ist hafa flutt til Dan­merkur á sínum tíma til að reyna að „finna sig“, er hún búin að því? „Já, veistu ég held það bara,“ segir hún brött. „Ég er komin með BA-gráðu í mann­fræði og masters-gráðu í mark­aðs­fræði og var alltaf að reyna að finna mig í ein­hverju öðru en íþrótt­unum en það tókst ekki. Námið bætt­ist ofan á alla vinn­una og ég við­ur­kenni að ég er búin að keyra mig svo­lítið út, hefði örugg­lega gott af því að fara í hvíld á Heilsu­hælið í Hvera­gerði, en það er eng­inn tími til þess.“

Viðtalið við Krist­jönu má lesa í heild sinni hér.