„Á skrif­stofum Eflingar var það aldrei við­ur­kennt að ég væri, sökum þess að ég var kjörin af félags­fólki Eflingar, með umboð til að vekja sof­andi ris­ann sem félagið var og breyta því í bar­áttuma­sk­ín­una sem það þurfti að verða.

Þurfti að verða vegna þeirra óboð­legu efna­hags­legu, félags­legu og vinnu­staða-legu aðstæðna sem verka og lág­launa­fólki er boðið upp á, án þess að við heyrðum nokkru sinni í þeim sem þó þáðu góð laun frá okkur og höfðu allt til alls, lokuð inní ein­hvers­konar skrif­stofu­virki, aftengd efna­hags­legum veru­leika þeirra sem greiddu félags­gjöldin.“

Svo segir Sólveig Anna Jóns­dóttir, frá­far­andi for­maður Eflingar, í nýrri til­kynn­ingu sem hún rit­aði á Facebook-síðu sína í dag.

Sólveig Anna hefur ekki viljað tala við fjöl­miðla, þrátt fyrir ítrek­aðar til­raunir. Hún hafn­aði til að mynda boði í Kast­ljós­þátt gær­kvölds­ins.

Í hennar stað var það Viðar Þor­steins­son, fram­kvæmda­stjóri Eflingar, sem mætti í þátt­inn og ræddi þá stöðu sem upp er komin hjá Eflingu og brott­hvarf Sól­veigar Önnu úr for­manns­stólnum.

Vildi Viðar þar meðal ann­ars meina að starfs­fólk Eflingar héldi félag­inu í gísl­ingu og að frá­sagnir þeirra af eitr­uðu and­rúms­lofti á vinnu­staðnum ættu ekki við rök að styðj­ast.

„Það var aldrei við­ur­kennt að ég hefði umboð frá félags­fólki eftir kosn­ingar sem ég og félagar mínir unnum með algjörum yfir­burðum (þrátt fyrir að skrif­stofa félags­ins gerði allt til að koma í veg fyrir það, m.a. með því að starfs­fólk skrif­stof­unnar sagði við þau sem komin voru til að kjósa að ég væri „klikkuð kerl­ing“ og „snar­biluð“) til að umbreyta þeirri hörmu­legu þjón­ustu sem félags­fólki var boðið uppá (t.d. aldrei nokkur til­raun gerð til að koma til móts við allt aðflutta verka­fólkið, sem þó eru helm­ingur félags­fólks) og koma henni í mann­sæm­andi horf.“

Sólveig Anna segir að sökum þess að það hafi ekki feng­ist við­ur­kennt að staða verka- og lág­launa­fólks væri afar slæm og „ólíð­andi“, hafi ekki verið skiln­ingur á því að hún þyrfti að fá „ein­hvers­konar vinnu­frið.“

„Verkefni mitt var ein­fald­lega ekki tekið alvar­lega. Mig langar að nefna hér eitt agn­ar­lítið dæmi um það furðu­lega og á end­anum óbæri­lega við­mót sem ég þurfti að búa við: Einn af þeim „glæpum“ sem ég framdi á skrif­stof­unni var sá að þegar brjálað var að gera hjá mér og ekki nógu margir klukku­tímar í sól­ar­hringnum til að sinna öllu, borð­aði ég hádeg­is­mat inn á skrif­stofu minni svo að sá tími nýtt­ist einnig til vinnu.

Þegar ég frétti af því að þetta væri illa séð og tekið sem enn ein sönnun á því hve ömur­leg ég væri brást ég strax við og reyndi að fremja þennan glæp aldrei aftur. Þetta er aðeins eitt dæmi um það skiln­ings­leysi og virð­ing­ar­leysi sem ég mætti.“

Sólveig Anna vill meina að þegar hún hafi ávarpað starfs­fólk á skrif­stofu Eflingar síð­asta föstu­dags­morgun og beðið þau um að lið­sinna henni hafi hún í raun verið að biðja um ein­hvers­konar vinnu­frið.

„Vinnu­frið­inn sem aldrei hefur feng­ist við­ur­kennt að ég þyrfti og ætti rétt á.

Frið til að geta haldið áfram bar­áttu og starfi mínu með ómissandi lág­launa­konum í umönn­un­ar­störfum.

Frið til að berj­ast fyrir því að stytt­ing vinnu­vik­unnar væri ekki notuð til að fokka enn meira með verka­fólk hjá hinu opin­bera (síð­ustu fregnir herma að nú eigi að fara í að „end­ur­skoða“ stytt­ingu með það fyrir augum að hafa hana af fólk­inu sökum þess að hún er svo kostn­að­ar­söm).

Frið til að halda áfram að berj­ast fyrir því að launa­þjófn­aður verði upp­rættur.

Frið til að standa með og berj­ast við hlið trún­að­ar­manns Efl­ing­ar­fé­laga á Reykja­vík­ur­flug­velli í hennar stóru og mik­il­vægu bar­áttu fyrir því að grund­vall­ar­rétt­indi vinnu­aflsins séu virt.

Frið til að und­ir­búa það sem í vændum er, kjara­samn­ings­við­ræður á almenna vinnu­mark­aðnum, en auð­valds­öflin eru þegar farin að segja hátt og skýrt hvar og hvenær sem er að engar hækk­anir skuli koma til vinnu­aflsins, sökum þess að það sé þegar svo stríð­alið. Og svo mætti áfram telja.“

„Til að geta und­ir­búið og leitt stétta­bar­áttu verka og lág­launa­fólks í Eflingu, til að geta gert það sem ég var kjörin til að gera, þurfti ég vinnu­frið á vinnu­stað mínum. Ég bað starfs­fólk í fullri ein­lægni um að veita mér hann.

Þeirri beiðni var afdrátt­ar­laust hafnað; her­ferðin inná vinnu­staðnum, byggð á ofstæki og andúð í minn garð, skyldi halda áfram, með engan endi í sjón­máli. Því fór sem fór,“ segir Sólveig Anna að lokum.